دلم برای فضاهای این مدلی تنگ شده...

یه سکوت آرامش بخشی داره...

#خسته_از_شبکه_های_اجتماعی

#خسته_از_هشتگ

در آخرین ماه های بیست و شش سالگی و بعد از چندماه مادری؛

حس کسی را دارم که صدها سال عمر کرده و در پایان راه قرار دارد و دنیا تمام بازی هایی که داشته را برایش رو کرده...

خسته از راهِ طی کرده در انتهای مسیر در انتظار ایستاده تا روز موعود...

این روزها حسهای متفاوتی را از سر میگذرانم، حسهای متناقض بعضاً...

مثلاً حس نوشتن در وبلاگی که میدانم خوانندهای ندارد...!

این روزها مثل خوابزدهها میگشتم و حرف میزدم و حرف میزدم تا به قول خودش چهارتا رأی حلال گیرمان بیاید...

اما دیشب انقدر مستأصل شده بودم که فقط میگفتم دلها همه به دست خودت است...خودت یک کاری بکن...

دلم روشن است!

سه سال پیش که بدون با خبر بودن از وجودِ هم، هر دو اعتکاف بودیم، اصلاً همچین روزی را تصور نمیکردیم...

الان درست دو سال میگذرد از آن روز...

و حالا هم او اعتکاف است...او که حالا من هم هست!

همه چیز چه زود گذشت...

"أَلْعِلْمُ نُورٌ؛

یَقْذِفُهُ اللّه ُ فِى قَلْبِ مَنْ یَشآءُ"

آیا سنتهای الهی تغییر میکنند؟

ّبخواه تا بدهم! خواستن یعنی مثل تشنهای که آب میخواهد...

خواستن یعنی رسیدن به مرتبهی جهل!

فاطمیه امسال حاج آقای عالی در بیت بلخره روشنم کرد!

دخترِ پیامبر مهربانیها نگذاشت تا پایانِ تاریخ، همهی مخلوقات از رحمت خدا بینصیب بمانند...

آیا این کافی نیست؟

*دیشب در حرمِ دخترِ باران...